با شنیدن zero to hero حتما ترانه معروف sarah connor به ذهن شما میرسه .... من این کلمات رو برای معدنچیان شیلیایی که 69 روز در عمق 700 متری زمین در معدنی از طلا و مس گرفتار شده بودند به کار می برم انسانهایی که تا 69 روز پیش با اینکه در سخت ترین شغل دنیا ( در رده بندی سخت ترین مشاغل دنیا ) مشغول به کار بودند اینقدر و شاید هم اصلا مورد توجه جهانیان نبودند تا اینکه بازی روزگار و یک حادثه کاری کرد تا افرادی که چندین روز پیش zero حساب می شدند تبدیل به قهرمان برای ملت شیلی شدند و این موضوع فرصتی برای وحدت و وفاق ملی در شیلی شد
در پنجم آگوست، یک معدن مس و طلا در سن خوزه واقع در بیابان آتاکاما شیلی دچار حادثه شد و ریزش کرد، در نتیجه این حادثه ۳۳ نفر از معدنچیان گرفتار شدند. ۳۲ نفر از آنها شیلیایی بوند و یک نفر هم اهل بولیوی بود.
از تاریخ پنجم آگوست عملیات نجات شروع شد، اما تا روز هفدهم آگوست هیچ نتیجه ای در برنداشت، در این زمان تیم نجات با کمال تعجب صدای ضربه های چکش را روی یک مته حفاری شنیدند، ساعاتی بعد وقتی مته بیرون کشیده شد، کاغذی را دیدند که روی مته چسبانده شده بود، روی کاغذ نوشته شده بود: هر ۳۳ نفرمان در پناهگاه، خوب هستیم و معلوم شد که معدنچیان زنده و سالم در عمق ۷۰۰ متری زمین گرفتار شده اند.
خبر زنده بودن آنها، آنقدر مهم بود که سباستین "پینه را" رئیس جمهور شیلی شخصا در محل حاضر شد و نوشته را به رسانه ها نشان داد.
تحت تاثیر گرما و رطوبت این تونلها معدنچیان به مشکلات جسمی مثل درد در قسمتهای مختلف بدن و نوعی آلودگی و قارچ پوستی مبتلا شده بودند. مدت چند هفته از طریق حفرههای باریک مربوط به وسایل حفاری مواد غذایی و وسایل مورد نیاز این معدنچیان برای آنها ارسال میشد.
همچنین یک سیستم تماس رادیویی بین محل معدنچیان با خارج از این حفرهها برقرار شده بود تا این افراد بتوانند با خانوادههای خود در تماس بوده و روحیه و مقاومت خود را حفظ کنند.
عملیات نجات در ساعات اولیه بامداد روز چهارشنبه، ۲۱ مهر (۱۳ اکتبر) آغاز شد و و بالاخره کابوس طولانی ترین حبس زیرزمینی در تاریخ در مدت 22 ساعت ، 37 دقیقه به پایان رسید
محفظه نجات که نام ققنوس (فونیکس) به آن داده اند، معدنچیان را تا سطح زمین یعنی تا ارتفاع ۶۲۲ متری حمل کرد. این انتقال از میان بافت سخت زمین صورت گرفت. بزرگی محفظه تنها کمی بیش از عرض شانه های یک فرد بود. با این عملیات شرایط نامساعدی که معدنچیان دو ماه با آن دست و پنچه نرم می کردند، پایان گرفت.
برای عملیات نجات به معدنچیان لباس های سبک ضدآب داده شده بود. آنها همچنین مانیتور ضربان قلب همراه داشتند که علائم حیاتی شان را همچنان که به سطح زمین نزدیک می شدند، اندازه می گرفت.
این مردان ماسک اکسیژن، گوشی و میکروفون هم داشتند که با آن می توانستند با کارشناسانی که روی زمین بودند، در ارتباطی دائم قرار گیرند. نوارهای کشی دور ساق پای آنان سبب می شد که از مشکلات احتمالی در گردش خونشان هنگام صعود، پیشگیری شود.
پزشکان در باره چشمان معدنچیان که دو ماه به دور از نور خورشید بود، نگران بودند، به همین دلیل به آنان عینک آفتابی تیره رنگ هم داده شده بود.
تیم نجات شامل ده نفر از کارکنان شرکت ملی مس شیلی، "کودلکو"، دو کارشناس عملیات نجات و سه امدادگر نیروی هوایی شیلی است.
قبل از آنکه نخستین معدنچی به بالا کشیده شود، یک امدادگر برای معاینه آنها به پایین فرستاده شده بود. او معدنچیان را به سه گروه تقسیم کرد: آنهایی که دانش فنی شان خوب بود، آنهایی که به لحاظ شخصیتی ضعیف بودند و آنهایی که شخصیتی قوی داشتند.
برای حضور اعضای خانواده معدنچیان و سایر ناظران، در این محل چادرهایی برپا شده و مقامات دولتی آن را "اردوگاه امید" نام داده بودند.
نخستین معدنچی گرفتار در برابر دوربین های تلویزیونی شبکه های مختلف و دهها گزارشگر از سرتاسر جهان از عمق ۶۲۲ متری به سطح زمین انتقال یافت.
فلورینسیو آوالوس به خاطر توانایی جسمی و روانی خاص به عنوان نخستین فرد برای عملیات نجات انتخاب شده بود.
بالا کشیدن او حدود ۲۰ دقیقه طول کشید ولی نفرات آخر ظرف ده دقیقه به سطح زمین رسیدند.
لویس ارزوئا، ۵۴ ساله، رئیس این معدنچیان، آخرین فردی بود که حدود ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه شب به وقت محلی از معدن بیرون کشیده شد.
کارلوس مامانی، اهل بولیوی، تنها شهروند خارجی که از معدن سن خوزه بیرون آورده شد. ایوو مورالس، رئیس جمهوری بولیوی برای دیدار با او به شیلی سفر کرده بود.
آقای اروزئا به خاطر مدیریت خوبی که در هفده روز اول اسارت در اعماق زمین، که معدنچیان شرایط نامطلوبی داشتند، از خود نشان داده بود، مورد ستایش قرار گرفت.
از زیباترین جملاتی که این معدنچیان پس از رهایی بیان کردند به نظر من این بود که یکی از آنها گفته بود: در اعماق زمین خدا را پیدا کردم
هستیم و چرخی در بازار نشون میده که مردم ما دارند هدفمند پول خود را خرج این شب میکنند یعنی اگه سال گذشته اینقدر خرید میکردند و می خوردند که نیاز نبود فردا صبحانه بخورند حالا از همه نوع کالا مربوط به امشب خرید می کنند ولی چیکم چیکم (همون کلمه کم خودمونه که نگارنده در دوران کودکی از این واژه به جای کلمه کم که نشانه دهنده مقدار بوده استفاده میکرده 
)) و در واقع این هم نوعی مدیریت منابع است دیگه اخه آدم دلیل نداره اینقدر شیرینی و موز و آجیل و و میوه های دیگه بخوره که فردا روز پس از شب یلدا تا ظهر نه بتونه صبحانه بخوره نه ناهار 
